tanıdım seni

Seni yalnızlığından tanıdım 
Kirpikleri kırık çocuk 
Çiğneyip durduğun dudaklarından. 
Gözlerin küllenmiş yangın yeriydi 
Bir eylül göğünün bulut kümeleri 
Donuk bakışlarında; 
Hüznün nasıl da benziyordu 
Benim ilkgençliğime
 
Ellerinden tanıdım seni 
Yüreğinin yansısı tedirgin ellerinden. 
Bir uzak boşloğa yağmur yağıyordu 
-Anılardan anılara ince çizikler…- 
Yüzün bir türkü sonrasının 
Kederli dalgınlığında; 
Güldün mü, ben mi yanıldım, bilemiyorum 
Ağıt gibi bir alay dudak uçlarında 
Gücenik duruşundan tanıdım seni.
 
Seni kendimden tanıdım çocuk; 
Yüreği sürekli çiğnenen bir yol 
Gövdesi acılardan acılara köprü… 
Biraz öfke, biraz umut, çokça onur 
Olan kendimden. 
Eğildim öptüm yıkık alnından 
Uzaktın, kıyamadım sessizliğine 
Biraz daha dedim içimden, biraz daha; 
Gün olur, onuru güzel çocuk 
Acı da yakışır insanın yüreğine.
 
şükrü erbaş

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !